Hoe ik mijn leven kleur

Vertel uw verhaal en inspireer anderen als reactie op dit bericht! Wat doet u om bij en bezig te blijven, waar bent u overheen gestapt om te komen waar u nu bent en wat doet dit met u. Hoe kleur u uw leven?

6 reacties op “Hoe ik mijn leven kleur

  1. Personalia
    man, Nanne Boon, geb: 22-09-1950. Opleidingen: autotechniek, procestechniek, cursussen: draaien, frezen. Na pensionering: VMCA, armoede bestrijding.

    Met pensioen
    Na 35 jaar werken in de garage, kreeg ik de ziekte van Lyme.
    Nadat ik een hartinfarct en hersenvliesontsteking had opgelopen stelde dokter Pelgrim Lymeziekte vast, (god wat ben ik die man dankbaar). Dat was in die tijd niet zo makkelijk, de ziekte werd nagenoeg niet erkend.
    Dat was ook precies het probleem op mijn werk en uiteindelijk besloot ik met prepensioen te gaan.
    Niks afvloeiing, gewoon oplazeren. Tandenknarsend.
    Nadat de kuur aansloeg, wilde ik weer wat gaan doen.
    180 keer solliciteren, geen effect. Alle papieren op zak maar de leeftijd tegen.
    Ik ging mijn eigen huis maar verbouwen, en terwijl ik naar de Praxis fiets, zie ik rechts van mij een leuk gebouw. Een scooterbedrijf zoals bleek. Ik fietste zomaar naar binnen, ik weet nog steeds niet waarom. Mooi bedrijf meneer, zei ik tegen wat naderhand de “ouwe”van de eigenaar bleek te zijn.
    Ja, dat wel zei de man, maar wel druk hoor! “ja zei ik, “” dan moet je personeel aannemen hè”,
    op mijn beurt. “Nou”, zei de man,” hoe laat kan je beginnen?”
    4 jaar later stopte het bedrijf helaas. Mismanagement van de zoon en eigenaar, één dagje Casino en alles weg.
    Ik wist dat ik niet meer hoefde te solliciteren en stapte fier naar het arbeidsbureau.
    Nou dat werkte allemaal even anders, dat heette UWV en moest digitaal ( waar ik op zich niet zo’n probleem mee had) en ik had prepensioen dus hoefde nergens aan te kloppen. Wel alle premies betaald hè….. Geen uitkering en je ziet maar. Woest. Procederen? Advocaat raadde het af. Volgens de overheid valt prepensioen- terwijl dat een greep uit eigen zak is – onder pensioen.
    Derhalve geen recht op uitkering.
    Bukken, slikken, accepteren.
    Maar de verveling ging toeslaan. Wat bracht mij de oplossing:
    De volkstuin.
    Ik heb genoten van het ontwerpen, bouwen en de commentaren van mede tuinders.
    Vele lovende kritieken.
    Je werd weer gewaardeerd.
    Nog laat de zaden in de grond en warempel : oogst!

    Daarnaast zag ik een oproep van VMCA om vrijwilliger te worden als huisbezoeker.
    Dat was op mijn leest geschreven want in mijn jonge dagen had ik verzekeringen en fondsen langs de deur verkocht.
    De deur wist ik dus wel open te krijgen. Het doel is armoede op te sporen en daar m.b.v. VMCA wat aan te doen. De gemeente werd een beetje gek van alle huisuitzettingen en i.s.m. VMCA is dit in een groot plan aangepakt.

    Ik vind het allemachtig mooi werk, wel zwaar.
    Na 20 babbels aan de deur krijg je dan 1 of 2 zwaardere gesprekken van hulpbehoevenden. Mensen die gewoon vastlopen in de digitale (gevoelloze) wereld of na scheiding enz. enz.
    Daar maak je weer een aparte afspraak mee en maak je de casus aan. Dan geef je het uit handen aan de professionals. Ik doe dit 2 dagen per week.
    Nooit geweten dat het aantal hulpbehoevenden zo groot was. Nooit geweten dat de armoe zo beschamend groot is in ons Nederland.

    Ter verdrijving van de laatste stukjes verveling – en meer ontspanning zoek ik nu iets van beelden gieten. Brons en aluminium.
    Jammer, de cursus is 250 euro dus dat zie ik nog niet zo meteen gebeuren. Komt tijd komt raad.

    Zover totnogtoe,
    Nanne Boon, Almere (vroeger Hilversum)

      • Zo was er ook een periode dat mijn arm geopereerd was en ik weinig kon.Een stuk wandelen en later illegaal tegen doktersadvies in, fietsen.
        Op één van mijn tochtjes reed ik in een schapenkudde……ik vroeg de schaapherderin hoe ik mij moest verlossen. ” Kom maar gewoon hierheen alsof er geen schaap liep”.
        Ik ben na een aantal keren helpen met de schapen verweiden, een soort hulpherder geworden. Het duurde helaas niet lang. Ik moest weer geopereerd en zij ging in zeeland voor bosbeheer werken.
        Ik ben Martina wel dankbaar. Zij liet mij meemaken wat volkomen één worden met natuur is. Ik vroeg mij echt af wat ik toch 40 jaar lang in die hectische wereld van de auto’s gedaan had.
        …….een periode na pensionering…..

          • Moet verplicht worden bij de eerste doktersbezoeken bij overbelastingsverschijnselen….

          • Nog even een foto van mijn kapschuur.
            Deze foto is ook gebruikt als voorpagina van het verenigingsblad “de Windhoek”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

wp-puzzle.com logo